Behandeling cliënten van 9 tot 85 jaar

Straightforward +31 (0)38-452 40 22

Home >De Kliniek>Mijn verhaal> Dit had ik nooit kunnen én durven dromen!
Dit had ik nooit kunnen én durven dromen!

Dit had ik nooit kunnen én durven dromen!

Het is een tijd geleden dat ik geen pijn heb gevoeld. De dag zelf kan ik niet eens meer terughalen. Sinds tijden, zeker maanden, voel ik dagelijks pijn. De ene dag meer dan de andere. Het vreet me op van binnen, het ontneemt me energie, mijn lontje is korter en ik voel me beperkt in mijn leven. De meest simpele dingen kosten me ineens moeite, ik moet rekening houden met wat ik wél kan, moet mijn energie verdelen over een dag (soms meerdere) en hulp vragen. Bah!!!

Gelukkig heb ik er voor gekozen om te vechten. Te vechten voor mogelijkheden. Te vechten voor kansen. Te vechten om te leven, zoveel mogelijk zoals ik dat graag wil. Zoals ik ben. Het valt niet altijd uit te leggen aan buitenstaanders hoe het is om met scoliose te leven, om uit te leggen dat “het even niet gaat” of om te moeten plannen hoe je je dagen indeelt. Om op het laatste moment af te zeggen. Om hulp in te roepen van mensen om je heen. Om af en toe te breken en in tranen het leven tegen je gekeerd te zien met maar één vraag: “Wordt dit ooit beter?” De onzekerheden die ik zelf al voel; hoe breng ik die in godsnaam over op iemand die dit niet heeft?! Het voelt dan ook fijn om het heft in eigen hand te nemen en alles aan te grijpen wat in mijn mogelijkheden ligt om hier zo sterk mogelijk mee om te gaan. Quitting is not an option

Het vechten heeft me in Zwolle gebracht. Samen met mij elf anderen. Acht op herhaling, drie compleet nieuw. De eerste meters in het leslokaal, bij de start van mijn traject, stapte ik een andere wereld binnen. Een kakofonie van verhalen, grappen. Open en eerlijke mensen die elkaar al kenden en praatten over die dingen die voor mij zo lastig waren uit te leggen in mijn dagelijks leven. Veel theorie de eerste dagen. En oefenen. Uren trainen. Verbeterd worden. Uithuilen en opnieuw beginnen. Spierpijn op plekken waarvan ik niet wist dat daar spieren liepen. Het continue stemmetje ergens achter in mijn hoofd die mij op mijn gedrag wees als ik reikte om iets te pakken of op de bank hing voor de tv.

In de pauzes leerde ik de groep steeds wat beter kennen. Er werd gesproken over pijn, over school, werk, relaties. De psycholoog werd ongewild meermaals onderwerp van gesprek. Kippen Hans en Bart passeerden de revue. Drie maanden zomervakantie op Malta. Transseksuelen. Drank. Wietplanten. Er werd gezongen en Zumba gedanst. Er werden plannen gemaakt voor een scoliose-superman-kerstboom-kerstkaart. En tijdens het overtikken van de bal werd zelfs “de ontduiker” bloedfanatiek. Maar ook de minder leuke kanten werden besproken. De moeilijkheid van omgaan met onbegrip. Het opstaan tegen werk of leraren die dwingen en klaarblijkelijk geen idee hebben wat scoliose inhoudt. De problemen bij het kiezen van een vervolgopleiding, carrièrekeuzes. De combinatie met andere chronische ziekten. Het onbegrip bij vrienden en familie. Plannen voor de toekomst die in duigen vallen.

En toch. Bij iedereen is er in ieder verhaal zó’n sterke wil om te léven. Om de eventuele beperkingen en pijn zoveel mogelijk in te dammen. Om datgene te doen wat wèl binnen de mogelijkheden ligt. Om te trainen volgens het schema zodat het spiercorset de scoliose ondersteunt. Die wilskracht en die overtuiging hebben mij deelgenoot gemaakt van deze groep. Want ook ik zit zo in elkaar. Ik laat me er niet onder krijgen! Samen met de professionaliteit, het vertrouwen en het geloof van de therapeuten Kirsten, Ilse, Leonie en Mariette, maak ik een diepe buiging voor de hele groep, voor de saamhorigheid en voor ieder afzonderlijk.

Dank aan jullie allemaal voor de tomeloze inzet, het hart onder de riem, de persoonlijke verhalen en positiviteit. Jullie zijn – waarschijnlijk zonder dat jullie het weten – een gedeelte van mijn herstel.

Alle liefs,

Rhea